Gdy mowa o grach planszowych, rzadko myślimy także o ich wydaniach wideo. Prawda jest jednak taka, że większość znanych hitów powstałych na komputery i konsole, doczekały się edycji w celulozie. Bylibyście zaskoczeni, jak wiele pozycji zna już rynek i jak wiele pojawi się w najbliższych latach. Ja dla przykładu sumiennie czekam na Quake’a, o którym czytałem już w roku ubiegłym.

Na co możecie liczyć już teraz? Cóż, w moim przypadku od razu do głowy przychodzą dwie starsze planszówki – Starcraft oraz Warcraft. Obecnie hity te są naprawdę trudno dostępne, a o jakości samej zabawy nie ma się co za bardzo rozwodzić. Rynku nie podbiły nigdy, nawet mimo ogromnej marki stojącej za plecami. Na co zatem dobrze jest zwrócić uwagę? W mojej kolekcji znaleźć można np. Kingdom Rush, Gwint czy oczywiście Diunę i Resident Evil, chociaż w obu przypadkach w pierwszej kolejności powinniśmy spojrzeć na książki i film.

Lista gier planszowych opartych na grach wideo

Aż trudno w to uwierzyć, ale tych gier jest naprawdę dużo. Same strategie to przede wszystkim (poza wspomnianymi) Civilization: A New Dawn, Age of Empires III: The Age of Discovery czy Heroes of Might & Magic III: The Board Game. Na pewno kojarzycie ostatnią z gier, bo na rynku nadal mówi się o niej niezwykle długo. Zresztą dla fanów Herosów to pozycja, która często wychodzi poza logikę. Po planszówkę sięgają fani, którzy wcześniej nigdy nie grali w tego typu gierki. I to dla nas [planszówkowiczów] dobrze, szczególnie, że poza pierwszymi, złymi recenzjami, obecne trendy są dużo bardziej przychylne.

O czym jeszcze powinniście wiedzieć? A chociażby o The Witcher: Old World, Dark Souls, Elden Ring i Bloodborne: The Board Game czy… DOOM. Tak, to się naprawdę dzieje. I właściwie to wymieniać mogę dalej. Przystanę przy tym na moment przy This War of Mine: The Board Game, które zdaniem wielu graczy i „krytyków” uważana jest za najlepszą planszówkę na podstawie gry wideo. Tytuł ten to wyjątkowa kooperacyjna gra survivalowa oparta na wielokrotnie nagradzanej grze wideo studia 11 bit studios (taka tam „lektura” szkolna). Potencjalni gracze wcielają się w grupę cywilów próbujących przetrwać w ogarniętym wojną mieście, mierząc się z głodem, chorobami i trudnymi dylematami moralnymi. To poruszająca i niezwykle klimatyczna planszówka, która stawia na emocje, narrację oraz podejmowanie trudnych decyzji. Czyli w telegraficznym skrócie? No wkładamy buty podobne do tych, które już znamy z wydania komputerowego. I to jest fantastyczne.

Alternatywy dla wiernych fanów

Wspomniałem, że gier jest więcej. Dlatego trzymajcie się mocno fotela, bo zagracie także w Fallout, XCOM czy Mass Effect. Widziałem też kilkukrotnie wydania dedykowane Minecraftowi, Pac-Manowi czy Sonicowi. Ba, zagracie też w Skyrim (tu nawet w wydaniu słynnego Ryzyka), Metal Gear Solid, aż po Assassin’s Creed i Halo.

Wiele z tych gier jest dość niszowych i w naszym rankingu nie ma jeszcze ocen. Na świecie jednak najpopularniejsze i najwyżej oceniane to (poza This War of Mine) Wiedźmin, Heroes of Might and Magic oraz, tu o dziwo, Starcraft. W tajemnicy dodam Wam przy tym, że Łukasz wielokrotnie już odkładał recenzję tej ostatniej, nie darząc jej wielką sympatią. Może się przy tym okazać, że kiedyś podsuniemy pod nos recenzję lub materiał traktujący mocniej o legendzie Blizzarda.

Czy takie gry mają sens?

Jeśli idziemy do kina na wielki hit, jest spora szansa, że kilka chwil później ukaże się z tego tytułu gra wideo. Wiele w tej kwestii zrobił chociażby Marvel czy LEGO. Czy idzie za tym jakość i uwielbienie fanów? To kwestia w najlepszym wypadku wątpliwa (chociaż LEGO często dźwiga poprzeczkę naprawdę wysoko). Podobnie ma się sytuacja w przypadku gier planszowych. Twórcy kupując licencję bazują na popularności marki, bardzo rzadko skupiając się na samej mechanice. I to nie wystarczy. Gracze trąbią o tym od lat, ale zdaje się, że nikogo to nie obchodzi (oczywiście z punktu widzenia samej gry, bo logika wydawnicza zdaje się jest tu znacznie inna, sam zysk netto nie jest najważniejszy).

Stare gry, jak chociażby Obcy czy omawiany Warcraft, mają swój urok. Mają też archaiczne mechaniki, które zrozumiałe będą nawet przez początkującego gracza. Ma to swoje plusy i czasem warto mieć je w swojej kolekcji (głównie kolekcjonerskiej stricte). Czy warto do tych jednak regularnie wracać? No, tu się zaczynają schodki.

Dla mnie to fajne dodatki, jednorazowe rozgrywki czy często prosty skok na kasę. Część gierek rzeczywiście trzymam kolekcjonersko. Czy w nie zagram? Raczej nie, chociaż ten potężny Frostpunk od czasu do czasu na mnie spogląda…

PS. Preferujesz takie dłuższe treści? Wejdź na nasz dział Artykułów – to kopalnia fajnych felietonów.